Over overleven en strijd tussen hoofd en lijf

Over overleven en strijd tussen hoofd en lijf

𝘛𝘳𝘪𝘨𝘨𝘦𝘳 𝘸𝘢𝘳𝘯𝘪𝘯𝘨: 𝘥𝘦𝘻𝘦 𝘵𝘦𝘬𝘴𝘵 𝘣𝘦𝘷𝘢𝘵 𝘨𝘦𝘥𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦𝘯 𝘢𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘥𝘰𝘰𝘥. 𝘔𝘰𝘤𝘩𝘵 𝘥𝘪𝘵 𝘣𝘪𝘫 𝘫𝘰𝘶 𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘰𝘱𝘳𝘰𝘦𝘱𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘣 𝘫𝘦 𝘣𝘦𝘩𝘰𝘦𝘧𝘵𝘦 𝘢𝘢𝘯 𝘴𝘵𝘦𝘶𝘯, 𝘰𝘧 𝘬𝘦𝘯 𝘫𝘦 𝘪𝘦𝘮𝘢𝘯𝘥 𝘥𝘪𝘦 𝘩𝘶𝘭𝘱 𝘯𝘰𝘥𝘪𝘨 𝘩𝘦𝘦𝘧𝘵, 𝘬𝘪𝘫𝘬 𝘥𝘢𝘯 𝘰𝘱 113.𝘯𝘭 𝘰𝘧 𝘣𝘦𝘭 113.

“Misschien is het wel goed zo. Misschien is het goed als ik dood ga, als blijkt dat ik een ernstige ziekte heb”. Wil ik eigenlijk wel behandeld worden? “Ik kan niet meer, ik heb rust nodig. Het is beter zo! Dan heb ik eindelijk de rust, waar ik al vanaf mijn jeugd naar verlang. Dan ben ik daarboven weer samen met mijn twee dochters en ga ik met ze spelen en lachen, samen met al die andere kindjes.”

Dit zijn gedachten die ik ergens medio augustus had, nadat ik de zoveelste klap in mijn leven te verwerken kreeg. Even stond mijn wereld op zijn kop toen de arts de vermoedens uitsprak dat het mogelijk kanker zou kunnen zijn. Het ene na het andere onderzoek volgde. Het woord stamceltherapie viel ook nog onderweg, als mogelijke behandeling. Gelukkig liep het met een "sisser" af. Doodsangsten heb ik uitgestaan. De grond onder mijn voeten voelde als drijfzand waar ik steeds verder in weg zakte. Een emotionele rollercoaster.

De kennis die ik had opgedaan tijdens de NLP opleidingen gaf mij in deze periode de juiste handvatten. Ik wist dus dat bovenstaande gedachte “slechts” een gedachte was. Gedachten komen en gaan en zijn geen feiten. Net als de emoties die kwamen en gingen. Ik liet het allemaal toe. De ene dag ging beter dan de andere en dat was oké. Ik observeerde wat voorbij kwam: boosheid, paniek, verdriet en angst.

Waar ik eerst doodsangsten had bij de gedachte aan de dood. Daalde er na die gedachte een enorme rust over me heen. Ik had de angstige gedachte vervangen door een mooier en rustgevend beeld. Ik was en ben niet meer bang. Met verbazing zat ik op de bank en dacht hoe dan? Er was opluchting en blijdschap.

Vanuit deze rust ging mijn hoofd aan het werk en schoot in de volgende overlevingsfase. Mocht ik inderdaad komen te overlijden, dan moet ik nu alle belangrijke papieren, wachtwoorden verzamelen en alles documenteren wat nodig is. Dit was ten slotte het enige waar ik op dat moment wel controle over had, terwijl verder alles om me heen nog steeds onveilig en oncontroleerbaar voelde.

En zo makkelijk als deze zin leest, even alles verzamelen, zo makkelijk was het proces niet. Omdat mijn lijf tot heel weinig in staat was, waren dit projecten van soms maar 5 minuten per dag. De enige houding die mijn lijf aan kon was liggen of half liggend. Dit leverde bovenop de stress die ik al had nog meer stress op. Want wie weet hoe veel tijd ik nog had? Zou ik het wel afkrijgen? Het was continu een strijd tussen hoofd en lijf. Af en toe won mijn (paniek)hoofd en ging ik te lang door, met als gevolg dat ik de rest van de dag niets meer kon.

Ondertussen draaide het huishouden door en moest ik naar medische afspraken en onderzoeken, elke keer weer de spanning vóór de uitslag. Terwijl ik mezelf groot probeer te houden, mijn gedachten in bedwang te houden en ervoor te zorgen dat mijn lijf niet “overwerkt” raakte. Telkens weer proberen te balanceren. Alsof ik op een koord liep en niet wist wanneer ik er af zou donderen of mezelf zou beschadigen door “te veel” te doen.

Het liefst zou ik willen dat ik kon blijven slapen en pas wakker wordt als mijn lijf volledig hersteld is. Helaas is de werkelijkheid keihard. Elke ochtend opnieuw begint het “gevecht”.

Zodra ik mijn ogen open:

• Hoe voel ik me vandaag?

• Wat kan ik vandaag?

• Word ik met pijn wakker?

• Hoe lang hou ik het vandaag vol?

Er moet echt gezogen worden vandaag. Douchen? Nee dat gaat vandaag niet. Elke dag weer, stel ik mezelf de vraag: wat gaat er vandaag lukken? Wat kan ik? Wordt het weer een eeuwige strijd tussen hoofd en lijf, waarbij het hoofd zegt. “Het moet”, “stel je niet aan” en het lijf zegt: “dit kan vandaag niet, pak je rust”.

Ik word steeds beter in het luisteren naar mijn lijf. Het “wint” steeds vaker. Het balanceren op het koord gaat me steeds beter af. Soms ga ik "all-in" omdat ik ook nog gewoon van het leven wil genieten. Wetende dat ik daar de volgende dag de prijs voor betaal en soms de dag erna ook nog. Daar kies ik bewust voor. Ook om te testen of er enige vorm van verbetering te bespeuren is. Dan heb ik het nog niet gehad over het enorme effect van de ziekte en deels stress op mijn brein. Zoals de supermarkt binnen wandelen met een winkelwagen, om vervolgens te vergeten dat ik die had. Deze had ik iets verderop in de winkel laten staan terwijl ik terugliep naar de groenteafdeling omdat ik iets vergeten was. Daar pak ik meerdere dingen en sta opeens met mijn handen vol spullen en denk vervolgens: "Oh het was wel handig geweest als ik toch een winkelmandje had gepakt. En dus helemaal vergeten ben dat ik verderop mijn winkelwagen heb staan".

Ondertussen hou ik de "schijn" op, over het mentale stuk, over de gedachte die ik had, over hoe machteloos ik me voel. Dan zeg ik niet: Dat ik wil dat iedereen me met rust laat, want het maskeren kost enorm veel moeite, dit gesprek kost me moeite, het telkens weer laten weten hoe het gaat kost mij moeite. “Het is mij allemaal teveel op dit moment”. Dat ik het wil uitschreeuwen. Schaamte speelt hier een rol. Ik wilde mensen niet onnodig alarmeren er was geen ten slotte geen rede tot paniek. Ik ben die sterke vrouw, zoals ik mijn hele leven al hoor. Die altijd alles oplost. Dus dit fix ik ook. Zelf had ik de conclusie al getrokken dat de gedachte over de dood een teken was, een inzicht en heel veel zei. Dat het tijd was om toch weer eens te gaan babbelen met een psycholoog. Deze hele situatie had de boel weer flink geactiveerd. Niet omdat ik me zorgen maakte maar meer om dit voor eens en voor altijd aan te pakken.

De gang naar de psychologen heb ik al meerdere keren gemaakt in mijn leven. Maar mijn “uitstraling”, verzorgd, vriendelijk en altijd aan het lachen. “Maar je ziet er zo goed uit en je bent een slimme vrouw”. Zorgde er telkens voor dat ik met een label als depressief en zelfs een keer met pillen naar huis ging en dan babbelden we wat maar niemand zag het hele plaatje. Ik had een vermoeden maar zij waren ten slotte psychologen, zij hadden ervoor gestudeerd. Dus ging ik telkens mee in de gestelde diagnose. Voor mij werkte dit op een gegeven moment niet meer en besloot zelf actie te ondernemen. Zo kwam NLP op mijn pad. NLP gaf mij uiteindelijk wel dat hele plaatje. Ik herkende de patronen: waar ze vandaan kwamen en waarom ik reageerde op bepaalde situaties zoals ik reageerde? Alle losse stukjes die ik had werden één geheel.

Een andere reden om ook het mentale stuk aan te pakken is dat ik er van overtuigd ben dat de auto-immuunziekte samenhangt met het jarenlang leven in overlevingsstand. Stress kan de klachten namelijk verergeren, las ik. Dat is niet gek: Lange tijd heb ik in zeer onveilige (werk) situaties gezeten. Ik ging weg uit de ene onveilige situatie om weer te belandden in de volgende onveilige setting. Keer op keer weer. Telkens weer dacht ik dat ik er bovenop kwam en dan ging het weer even. Maar trauma gaat nooit helemaal over, het zit in je lijf. Daarnaast is mijn Nederland afgelopen jaren een stuk onveiliger geworden voor gemarginaliseerde groepen. Deze trend lijkt zich over de wereld te verspreiden en niemand die ingrijpt. Dagelijks houdt de vraag: Waar moet ik heen vluchten, mij bezig, en leef ik in constante angst. Levenslang in overlevingsstand vraagt veel, heel veel van een lijf. Mijn lijf is op de rem gaan staan. Het is klaar! Het is op en heeft zichzelf uitgeschakeld. Mijn huidige psycholoog is een schot in de roos. Eindelijk iemand die de verbinding maakte met mijn lijf. Die vraagt naar waar mijn ademhaling zit en wat ik voel. Uiteindelijk stelde zij de diagnose die alle anderen hadden gemist. Het verklaart zoveel!

Naast bovenstaande "strijd" heb je als je ziek bent ook nog eens te maken met allerlei instanties. Want ja, verzuim en dus regels en wetten. Met drie werkgevers, heb ik de "pech" dat ik te maken heb met drie verschillende bedrijfsartsen/arbeidsdeskundigen en het UWV. Die ook nog eens vrij snel, toestemming vroegen om medische gegevens op te vragen. Een vragenlijst met vragen waar ik zelf nog geen antwoord op had en me zelfs angst aan jaagden. Ik wilde het antwoord op die vragen helemaal niet weten. Hoezo willen de instanties dit weten? Dan zou je denken, dat kunnen ze wel onder brengen bij één instantie, en onderling informatie uitwisselen zodat ik maar met één partij te maken heb, maar helaas is dat niet mogelijk en moet ik aan ieder apart gegevens aanleveren en met ieder apart contact onderhouden. Dus elke vier weken, moet ik weer uitleggen aan vier verschillende partijen, hoe het nu met mij gaat. En ergens denkt mijn hoofd: ik ben blij dat het medisch onderbouwd is. Als het een burn-out/depressie was geweest, had ik dan moeten “bewijzen” dat het echt niet ging? Hoe dan? Zouden ze me "gelooft" hebben. Waren de instanties dan ook zo “coulant” geweest, was ik “gedwongen” tot re-integratie? Ik wil hier helemaal niet mee bezig zijn. Ik probeer te overleven en te herstellen!

Wat voor effect heeft dit "contact" tot nu toe op mijn herstel als ik zo terug kijk naar mijn situatie? To be continued……

Heb jij iemand in jouw omgeving die het op dit moment zwaar heeft, vraag eens verder door als daar ruimte voor is en er onderling vertrouwen is. Vraag naar de gedachten die iemand heeft. Vraag hoe je iemand kunt helpen, ook al is het iets kleins. Een kort berichtje dat je aan diegene denkt is soms al voldoende. En aan werkgevers en beleidmakers, kijk verder dan de regels. Ziek zijn is niet alleen lichamelijk. Het is een groter proces waar iemand doorheen gaat. Een overload aan formulieren invullen en vragen beantwoorden kan iemands gezondheid juist nog meer schaden. Iemand die ziek is probeert al alles wat mogelijk is om alle ballen in de lucht te houden. De "patiënt" is ook vaak in rouw.

Denk je nou, ik herken dit en zou graag willen delen/sparren/enz. neem dan contact met mij op.

𝘈𝘭𝘴 𝘦𝘳𝘷𝘢𝘳𝘪𝘯𝘨𝘴𝘥𝘦𝘴𝘬𝘶𝘯𝘥𝘪𝘨𝘦 𝘰𝘱 𝘩𝘦𝘵 𝘨𝘦𝘣𝘪𝘦𝘥 𝘷𝘢𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘷𝘦𝘳𝘭𝘪𝘦𝘴 𝘷𝘢𝘯 𝘵𝘸𝘦𝘦 𝘬𝘪𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯, 𝘬𝘢𝘯𝘬𝘦𝘳, 𝘩𝘶𝘪𝘴𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘨𝘦𝘸𝘦𝘭𝘥, PTSS 𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘰𝘱𝘨𝘳𝘰𝘦𝘪𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘵𝘸𝘦𝘦 𝘤𝘶𝘭𝘵𝘶𝘳𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘥𝘦 𝘯𝘰𝘥𝘪𝘨𝘦 𝘶𝘪𝘵𝘥𝘢𝘨𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯, 𝘥𝘦𝘦𝘭 𝘪𝘬 𝘨𝘳𝘢𝘢𝘨 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘱𝘦𝘳𝘴𝘰𝘰𝘯𝘭𝘪𝘫𝘬𝘦 𝘦𝘳𝘷𝘢𝘳𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘪𝘯𝘻𝘪𝘤𝘩𝘵𝘦𝘯 𝘰𝘮 𝘻𝘰 𝘦𝘦𝘯 𝘣𝘳𝘰𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘪𝘯𝘴𝘱𝘪𝘳𝘢𝘵𝘪𝘦, herkenning 𝘦𝘯 𝘩𝘰𝘰𝘱 𝘵𝘦 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘪𝘦𝘥𝘦𝘳𝘦𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘰𝘧 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘱𝘢𝘥 𝘣𝘦𝘸𝘢𝘯𝘥𝘦𝘭𝘵.